Osoba polskojęzyczna może zbudować zdanie po niemiecku poprawnie pod względem gramatycznym, a mimo to przekazać inną intencję, niż zamierzała.
Czasownik znajduje się na drugiej pozycji. Przypadki zostały użyte prawidłowo. Druga część orzeczenia zamyka zdanie we właściwym miejscu. Formalnie wszystko się zgadza, lecz dla niemieckiego odbiorcy wypowiedź może brzmieć zbyt kontrastowo, nienaturalnie albo nieadekwatnie do sytuacji.
Problem nie zawsze wynika z nieznajomości reguł.
Często jego źródłem jest przenoszenie polskiej logiki budowania wypowiedzi do języka niemieckiego.
Polszczyzna pozwala stosunkowo swobodnie zmieniać kolejność wyrazów. Przypadki, końcówki fleksyjne, intonacja i kontekst pomagają rozpoznać, kto wykonuje czynność, czego ona dotyczy i co mówiący chce podkreślić.
Język niemiecki również dopuszcza różne warianty szyku. Elastyczność ta funkcjonuje jednak wewnątrz wyraźnie określonej konstrukcji składniowej.
Zmieniając kolejność elementów, niemiecki użytkownik języka nie tylko przestawia słowa. Wskazuje słuchaczowi, od którego punktu należy rozpocząć interpretację całego komunikatu.
Dlatego pytanie:
„Czy czasownik stoi na właściwym miejscu?”
jest konieczne, ale niewystarczające.
Trzeba zapytać również:
„Dlaczego mówiący umieścił na początku właśnie ten element?”
Niemiecki szyk wyrazów organizuje uwagę
Przyjrzyjmy się prostemu zdaniu:
Ich möchte heute Abend einen Film sehen.
Chcę dziś wieczorem obejrzeć film.
Wypowiedź rozpoczyna się od osoby mówiącej, a następnie wprowadza jej zamiar, czas i przedmiot czynności. Jest to stosunkowo neutralna konstrukcja, która pasuje do wielu sytuacji.
Zmieńmy początek:
Heute Abend möchte ich einen Film sehen.
Dziś wieczorem chcę obejrzeć film.
Opisywana sytuacja pozostaje taka sama. Zmienia się jednak punkt wyjścia. Cała wypowiedź zostaje umieszczona w ramach dzisiejszego wieczoru.
Takie zdanie może być odpowiedzią na pytanie:
— Was möchtest du heute Abend machen?
— Heute Abend möchte ich einen Film sehen.
— Co chcesz robić dziś wieczorem?
— Dziś wieczorem chcę obejrzeć film.
Teraz przesuńmy na początek dopełnienie:
Einen Film möchte ich heute Abend sehen.
Film chcę dziś wieczorem obejrzeć.
Ta wersja wymaga wyraźniejszego kontekstu. Film zostaje wyróżniony lub przeciwstawiony innej możliwości:
- film, a nie serial;
- obejrzenie filmu, a nie wyjście do restauracji;
- film jako wybrany sposób spędzenia wieczoru.
We wszystkich trzech zdaniach podstawowe wydarzenie jest podobne. Inny jest jednak sposób, w jaki mówiący prowadzi do niego odbiorcę.
Niemiecki szyk wyrazów porządkuje nie tylko elementy zdania. Porządkuje także uwagę rozmówcy.
Dlaczego polska intuicja językowa bywa zawodna
Po polsku możemy powiedzieć:
Jutro omówię ten problem z dyrektorem.
Ten problem omówię jutro z dyrektorem.
Z dyrektorem omówię jutro ten problem.
Ja omówię ten problem jutro z dyrektorem.
Wszystkie konstrukcje są możliwe, choć nie każda będzie równie naturalna w każdym kontekście.
Relacje gramatyczne pozostają czytelne dzięki formom fleksyjnym:
- ja jest wykonawcą czynności;
- problem pozostaje jej przedmiotem;
- z dyrektorem wskazuje uczestnika rozmowy;
- jutro określa czas.
W języku niemieckim także można zmienić pierwszy element:
Ich bespreche dieses Problem morgen mit dem Direktor.
Morgen bespreche ich dieses Problem mit dem Direktor.
Dieses Problem bespreche ich morgen mit dem Direktor.
Mit dem Direktor bespreche ich dieses Problem morgen.
Istnieje jednak zasadnicza różnica.
W niemieckim zdaniu oznajmującym odmieniona forma czasownika zajmuje drugą pozycję składniową. Jeżeli na początku umieścimy okolicznik czasu, podmiot pojawi się za czasownikiem:
Morgen bespreche ich dieses Problem.
Nie:
Morgen ich bespreche dieses Problem.
Polska konstrukcja:
Jutro ja omówię ten problem
może skłaniać uczącego się do zachowania tej samej kolejności w języku niemieckim. Niemiecki wymaga jednak przebudowania całej struktury, a nie tylko zastąpienia polskich słów niemieckimi.
Niemieckie „miejsce drugie” nie oznacza drugiego wyrazu
Jedna z najczęściej powtarzanych reguł mówi:
W niemieckim zdaniu oznajmującym czasownik stoi na drugim miejscu.
Sformułowanie to łatwo zrozumieć zbyt dosłownie.
Nie chodzi o drugi wyraz, lecz o drugą pozycję składniową.
Porównajmy:
Heute komme ich später.
Dziś przyjdę później.
Heute Abend komme ich später.
Dziś wieczorem przyjdę później.
Nach dem Gespräch mit meiner neuen Kollegin komme ich später.
Po rozmowie z moją nową koleżanką przyjdę później.
Przed czasownikiem komme znajduje się raz jeden wyraz, raz grupa dwóch wyrazów, a raz rozbudowana konstrukcja.
Każdy z tych fragmentów stanowi jednak jeden człon zdania i zajmuje jedną pozycję.
Jeszcze wyraźniej widać to w zdaniu:
Am Ende unseres langen Gesprächs haben wir eine gemeinsame Lösung gefunden.
Pod koniec naszej długiej rozmowy znaleźliśmy wspólne rozwiązanie.
Cała grupa:
Am Ende unseres langen Gesprächs
zajmuje pierwszą pozycję. Forma haben znajduje się na pozycji drugiej, chociaż fizycznie jest kolejnym z kilku wyrazów.
Dlatego niemieckiego zdania nie należy analizować poprzez liczenie pojedynczych słów. Trzeba rozpoznawać jego bloki składniowe:
pierwszy element → odmieniona forma czasownika → pozostała część zdania
Przedpole jako punkt wejścia do wypowiedzi
Obszar przed odmienioną formą czasownika nazywa się po niemiecku Vorfeld, czyli przedpolem.
W tabeli gramatycznej przedpole może wyglądać jak zwykłe miejsce przed czasownikiem. W rzeczywistej komunikacji pełni jednak znacznie ważniejszą funkcję.
Określa, od czego odbiorca ma rozpocząć interpretację wypowiedzi.
Przyjrzyjmy się zdaniu:
Ich muss morgen mit der Schulleitung über dieses Problem sprechen.
Muszę jutro porozmawiać z dyrekcją szkoły o tym problemie.
Teraz zmienimy pierwszy element.
Czas jako rama wypowiedzi
Morgen muss ich mit der Schulleitung über dieses Problem sprechen.
Jutro muszę porozmawiać z dyrekcją szkoły o tym problemie.
Najpierw zostaje ustalony czas. Zdanie może stanowić część rozmowy o planach na następny dzień.
Problem jako temat
Über dieses Problem muss ich morgen mit der Schulleitung sprechen.
O tym problemie muszę jutro porozmawiać z dyrekcją szkoły.
Problem jest już znany albo zostaje przeciwstawiony innym sprawom. Mówiący może sugerować, że właśnie tej kwestii nie da się pominąć.
Rozmówca jako element kontrastu
Mit der Schulleitung muss ich morgen über dieses Problem sprechen.
Z dyrekcją szkoły muszę jutro porozmawiać o tym problemie.
Na pierwszym planie pojawia się osoba lub instytucja, z którą należy przeprowadzić rozmowę. Być może omówienie sprawy z nauczycielem lub współpracownikami nie wystarczy.
Mówiący jako punkt wyjścia
Ich muss morgen mit der Schulleitung über dieses Problem sprechen.
Muszę jutro porozmawiać z dyrekcją szkoły o tym problemie.
W centrum znajduje się obowiązek osoby mówiącej.
Wszystkie warianty mogą opisywać tę samą sytuację, ale włączają ją do rozmowy z innej strony.
Różnica między tematem, kontrastem i akcentem
Pierwszego elementu niemieckiego zdania nie należy automatycznie nazywać „najważniejszym”.
Może on:
- kontynuować temat poprzedniej wypowiedzi;
- ustanawiać czas lub miejsce;
- poprawiać błędną informację;
- przeciwstawiać jeden element innemu;
- przypominać temat już znany rozmówcom;
- tworzyć logiczne połączenie z poprzednim zdaniem.
Rozważmy przykład:
Dieses Buch habe ich noch nicht gelesen.
Tej książki jeszcze nie czytałem.
Zdanie może pojawić się w różnych sytuacjach.
Kontrast
— Kennst du alle drei Romane?
— Zwei kenne ich. Dieses Buch habe ich noch nicht gelesen.
— Znasz wszystkie trzy powieści?
— Dwie znam. Tej książki jeszcze nie czytałem.
Książka zostaje przeciwstawiona dwóm pozostałym.
Kontynuacja tematu
— Was hältst du von diesem Buch?
— Dieses Buch habe ich noch nicht gelesen.
— Co sądzisz o tej książce?
— Tej książki jeszcze nie czytałem.
W tym przypadku książka nie musi być silnie przeciwstawiona innym. Jest już tematem wprowadzonym przez pytanie.
Identyczny szyk wyrazów może zatem realizować różne zadania komunikacyjne. Ostateczna interpretacja zależy od kontekstu.
To, co wyjaśnia szyk zdania, często znajduje się poza nim
Dlaczego zdanie zaczyna się od morgen?
Być może wcześniej rozmówcy mówili o planach na dziś i jutro.
Dlaczego pierwszą pozycję zajmuje dieses Problem?
Prawdopodobnie w rozmowie pojawiło się kilka problemów.
Dlaczego wypowiedź rozpoczyna się od in Berlin?
Możliwe, że Berlin jest zestawiany z Hamburgiem, Wiedniem albo Warszawą.
Przyczyna wyboru pierwszego elementu często nie znajduje się w samym zdaniu. Może wynikać z:
- poprzedniego pytania;
- wcześniejszej wypowiedzi;
- wiedzy wspólnej dla rozmówców;
- ukrytego przeciwstawienia;
- informacji, którą trzeba poprawić;
- tematu, do którego mówiący chce powrócić.
Dlatego analiza jednego odizolowanego zdania nie zawsze wystarcza.
Aby zrozumieć jego szyk, trzeba wiedzieć, na jakie pytanie zdanie odpowiada i z jakiej sytuacji wynika.
Satzklammer: konstrukcja, która otwiera i zamyka oczekiwanie
Drugim kluczowym elementem niemieckiego zdania jest Satzklammer, czyli klamra zdaniowa.
Rozważmy konstrukcję z czasownikiem modalnym:
Ich möchte heute Abend einen Film sehen.
Pierwszą część klamry tworzy möchte, a drugą bezokolicznik sehen:
Ich möchte | heute Abend einen Film | sehen.
Podobnie dzieje się w przypadku czasowników rozdzielnie złożonych:
Ich rufe dich nach dem Unterricht an.
Zadzwonię do ciebie po zajęciach.
Klamrę tworzą:
rufe … an
Konstrukcja Perfekt działa na podobnej zasadzie:
Ich habe gestern lange mit ihm gesprochen.
Wczoraj długo z nim rozmawiałem.
Klamra:
habe … gesprochen
Dla osoby polskojęzycznej taka organizacja początkowo może wydawać się nienaturalna. W polskim czasownik i jego zasadnicze znaczenie zwykle nie zostają rozdzielone tak dużą ilością informacji.
Niemiecki odbiorca jest jednak przyzwyczajony do utrzymywania części znaczenia w oczekiwaniu.
Kiedy słyszy:
Ich muss …
oczekuje bezokolicznika.
Kiedy słyszy:
Ich habe …
wie, że imiesłów pojawi się później.
Kiedy słyszy:
Ich fange …
dopiero koniec konstrukcji może potwierdzić, że chodzi o czasownik anfangen:
Ich fange morgen mit dem neuen Kapitel an.
Jutro zaczynam nowy rozdział.
Pierwsza część ramy otwiera określoną konstrukcję. Druga ją domyka.
Satzklammer jest więc nie tylko regułą dotyczącą pozycji czasownika. To system kierowania oczekiwaniem odbiorcy.
Dlaczego końca niemieckiego zdania nie można improwizować
Podczas spontanicznej wypowiedzi uczący się może rozpocząć:
Ich möchte morgen nach der Arbeit mit meiner Kollegin über das neue Projekt …
Chcę jutro po pracy z moją koleżanką o nowym projekcie…
W języku niemieckim wypowiedź nadal pozostaje otwarta. Odbiorca nie wie jeszcze, co mówiący chce zrobić.
Potrzebny jest bezokolicznik:
… sprechen.
Pełne zdanie brzmi:
Ich möchte morgen nach der Arbeit mit meiner Kollegin über das neue Projekt sprechen.
Jeżeli końcowy czasownik zostanie pominięty, zdanie nie tylko naruszy regułę gramatyczną. Nie spełni również oczekiwania utworzonego przez formę möchte.
Dlatego przed rozpoczęciem dłuższej wypowiedzi warto widzieć jej ramę czasownikową:
möchte … sprechen
Dopiero później można wypełnić przestrzeń pomiędzy jej częściami:
Ich möchte | morgen nach der Arbeit mit meiner Kollegin über das neue Projekt | sprechen.
To jedna z najważniejszych różnic między tłumaczeniem słów a rzeczywistym budowaniem wypowiedzi po niemiecku.
Język polski może pominąć podmiot — niemiecki zwykle nie
Istotna różnica dotyczy również obecności zaimka osobowego.
Po polsku możemy powiedzieć:
Jutro porozmawiam z nauczycielem.
Forma porozmawiam sama wskazuje pierwszą osobę liczby pojedynczej. Zaimek ja nie jest konieczny.
W niemieckim powiemy:
Morgen spreche ich mit dem Lehrer.
Zaimek ich musi zostać wyrażony.
Polskojęzyczny student musi więc jednocześnie wykonać kilka operacji:
- umieścić morgen na początku;
- zachować czasownik na drugiej pozycji;
- przesunąć ich za czasownik;
- nie pominąć zaimka, mimo że po polsku nie byłby potrzebny.
Niepoprawne:
Morgen spreche mit dem Lehrer.
Poprawne:
Morgen spreche ich mit dem Lehrer.
To pokazuje, że trudność nie wynika z jednej reguły. Powstaje na styku dwóch różnych systemów językowych.
Neutralny szyk nie jest pozbawiony perspektywy
Porównajmy:
Ich habe ihm gestern die Unterlagen geschickt.
Wczoraj wysłałem mu dokumenty.
Jest to stosunkowo neutralne przedstawienie wydarzenia.
Teraz:
Gestern habe ich ihm die Unterlagen geschickt.
Wczoraj wysłałem mu dokumenty.
Czas staje się punktem wyjścia. Zdanie może poprawiać wcześniejszą informację:
„Nie dziś, lecz wczoraj”.
Następny wariant:
Die Unterlagen habe ich ihm gestern geschickt.
Dokumenty wysłałem mu wczoraj.
Możliwe ukryte znaczenia:
- dokumenty zostały wysłane, ale umowa jeszcze nie;
- wysłano dokumenty, a nie tylko wiadomość;
- jeśli chodzi o dokumenty, sprawa została już załatwiona.
Jeszcze silniej nacechowany wariant:
Ihm habe ich die Unterlagen gestern geschickt.
Jemu wysłałem dokumenty wczoraj.
Ta konstrukcja wymaga kontekstu, w którym dana osoba jest przeciwstawiona innym odbiorcom.
Zmiana szyku nie musi zmieniać opisywanego faktu. Zmienia jednak sposób, w jaki fakt zostaje powiązany z rozmową.
Jak szyk wyrazów wpływa na ton wypowiedzi
Kolejność elementów może sprawić, że wypowiedź zabrzmi bardziej neutralnie, kontrastowo, osobiście lub stanowczo.
Prośba o pomoc
Ich brauche morgen deine Hilfe.
Jutro potrzebuję twojej pomocy.
Stosunkowo neutralne przedstawienie potrzeby.
Morgen brauche ich deine Hilfe.
Jutro będę potrzebować twojej pomocy.
Czas staje się ramą całej wypowiedzi.
Deine Hilfe brauche ich morgen.
Twojej pomocy potrzebuję jutro.
Pomoc zostaje wyróżniona. W zależności od kontekstu zdanie może wyrażać wdzięczność, nacisk albo przeciwstawienie.
Sam szyk nie tworzy jednak konkretnej emocji. Ostateczny efekt zależy od intonacji, sytuacji i relacji między rozmówcami.
Brak zrozumienia
Ich verstehe dich nicht.
Nie rozumiem cię.
Stosunkowo neutralna informacja o niezrozumieniu.
Dich verstehe ich nicht.
Ciebie nie rozumiem.
Druga osoba zostaje wyróżniona. Zdanie może sugerować:
„Innych rozumiem, ale ciebie nie”.
Z tego powodu może brzmieć bardziej osobiście lub ostrzej.
Poprawienie informacji
— Du hast die Nachricht heute geschickt, oder?
— Gestern habe ich sie geschickt.
— Wysłałeś wiadomość dzisiaj, prawda?
— Wczoraj ją wysłałem.
Słowo gestern pojawia się na początku, ponieważ właśnie informacja o czasie wymaga poprawienia.
Wyznaczenie granicy
Dieses Thema bespreche ich heute nicht.
Tego tematu dzisiaj nie omawiam.
Pierwsza pozycja wskazuje, czego dokładnie dotyczy ograniczenie. Inne tematy mogą pozostać otwarte, lecz ten zostaje wyłączony z rozmowy.
Szyk wyrazów i intonacja współpracują
W języku polskim można zachować podobną kolejność wyrazów i zmienić punkt ciężkości za pomocą akcentu:
JUTRO z nim porozmawiam.
Jutro porozmawiam z NIM.
Jutro z nim POROZMAWIAM.
Niemiecki również wykorzystuje intonację:
Ich spreche MORGEN mit ihm.
Ich spreche morgen mit IHM.
Nie oznacza to jednak, że szyk przestaje mieć znaczenie.
Porównajmy:
Morgen spreche ich mit ihm.
Jutro z nim porozmawiam.
Czas zostaje ustanowiony jako rama wypowiedzi.
Mit ihm spreche ich morgen.
Z nim porozmawiam jutro.
Rozmówca zostaje wyróżniony lub przeciwstawiony innym osobom.
Jednocześnie główny akcent może znajdować się w dalszej części:
Morgen spreche ich mit dem neuen DIREKTOR.
Jutro rozmawiam z nowym DYREKTOREM.
Morgen otwiera perspektywę czasową, ale Direktor niesie najważniejszą nową informację.
Dlatego pierwsza pozycja nie zawsze jest miejscem najsilniejszego akcentu. Określa raczej sposób wejścia w komunikat.
Cztery typowe błędy osób polskojęzycznych
Błąd 1. Zachowanie polskiej kolejności po okoliczniku
Po polsku:
Dzisiaj ja muszę z nim porozmawiać.
Niepoprawny niemiecki odpowiednik:
Heute ich muss mit ihm sprechen.
Poprawnie:
Heute muss ich mit ihm sprechen.
Kiedy pierwszą pozycję zajmuje heute, podmiot pojawia się za odmienioną formą czasownika.
Błąd 2. Pomijanie zaimka osobowego
Po polsku:
Jutro porozmawiam z nim.
Niepoprawnie:
Morgen spreche mit ihm.
Poprawnie:
Morgen spreche ich mit ihm.
Końcówka niemieckiego czasownika nie pozwala pomijać podmiotu tak swobodnie jak w języku polskim.
Błąd 3. Traktowanie każdej możliwej kolejności jako neutralnej
Zdanie:
Dieses Problem verstehe ich nicht
jest poprawne, ale wyróżnia właśnie ten problem.
Bez szczególnego kontrastu naturalniejsze może być:
Ich verstehe dieses Problem nicht.
Gramatyczna możliwość nie oznacza pełnej wymienności w każdej sytuacji.
Błąd 4. Rozpoczynanie zdania bez planu jego zakończenia
Uczący się zaczyna:
Ich habe gestern mit meinem Kollegen über unsere weitere Zusammenarbeit …
ale nie wie jeszcze, jakiego imiesłowu użyje na końcu.
Najpierw warto ustalić ramę:
habe … gesprochen
Następnie wypełnić ją informacją:
Ich habe gestern mit meinem Kollegen über unsere weitere Zusammenarbeit gesprochen.
Jak świadomie zbudować niemieckie zdanie
Zamiast tłumaczyć polskie zdanie słowo po słowie, można przejść przez kilka decyzji.
Krok 1. Określ czynność
Co ma się wydarzyć?
mit der Lehrerin sprechen
porozmawiać z nauczycielką.
Krok 2. Zbuduj ramę czasownikową
Ich muss … sprechen.
Muszę porozmawiać.
Krok 3. Dodaj potrzebne informacje
Ich muss morgen mit der Lehrerin über die Prüfung sprechen.
Muszę jutro porozmawiać z nauczycielką o egzaminie.
Krok 4. Ustal kontekst
O czym była wcześniejsza rozmowa?
- o planach na jutro;
- o egzaminie;
- o nauczycielce;
- o obowiązkach osoby mówiącej?
Krok 5. Wybierz punkt wejścia
Jeśli ramą jest jutrzejszy dzień:
Morgen muss ich mit der Lehrerin über die Prüfung sprechen.
Jeżeli tematem jest egzamin:
Über die Prüfung muss ich morgen mit der Lehrerin sprechen.
Jeżeli istotna jest osoba:
Mit der Lehrerin muss ich morgen über die Prüfung sprechen.
Krok 6. Sprawdź ukryty kontrast
Warto zapytać:
„Jeżeli umieszczę ten element na początku, czemu odbiorca może go przeciwstawić?”
Jeśli pojawia się niezamierzone przeciwstawienie, lepiej wybrać bardziej neutralną konstrukcję.
Krok 7. Zamknij otwartą strukturę
Konstrukcja:
Ich muss …
powinna zostać zakończona bezokolicznikiem:
… sprechen.
Konstrukcja:
Ich habe …
wymaga odpowiedniej formy na końcu:
… gesprochen.
W ten sposób szyk wyrazów przestaje być zgadywaniem i staje się świadomym procesem.
Jak uczymy niemieckiego szyku wyrazów
W Levitin Language School nie ograniczamy nauki do polecenia:
„Po okoliczniku zamień miejscami podmiot i czasownik”.
Taka instrukcja może poprawić pojedyncze zdanie, ale nie wyjaśnia systemu.
Osoba ucząca się powinna umieć:
- rozpoznawać człony zdania zamiast liczyć słowa;
- odnajdywać odmienioną formę czasownika;
- widzieć obie części Satzklammer;
- świadomie wybierać zawartość Vorfeld;
- rozróżniać szyk neutralny i kontrastowy;
- uwzględniać poprzednią wypowiedź;
- kontrolować obecność podmiotu;
- łączyć szyk z intonacją;
- przewidywać zakończenie konstrukcji;
- budować zdanie od intencji, a nie od polskiego wzoru.
Pracujemy według modelu:
sytuacja → intencja → rama czasownikowa → perspektywa → szyk → intonacja
Dzięki temu pytanie:
„Gdzie powinienem postawić to słowo?”
zostaje zastąpione dokładniejszymi pytaniami:
- Co mój rozmówca już wie?
- Od czego powinien rozpocząć interpretację?
- Co chcę poprawić lub przeciwstawić?
- Gdzie znajduje się nowa informacja?
- Jaką strukturę czasownikową muszę zamknąć?
- Który wariant pasuje do tej konkretnej sytuacji?
Znaczenie zaczyna się od wyboru
Niemiecki szyk wyrazów nie jest jedynie systemem ograniczeń.
Stałe pozycje tworzą konstrukcję, dzięki której inne elementy można świadomie organizować. Przedpole wskazuje punkt wejścia. Odmieniona forma czasownika stabilizuje zdanie. Klamra utrzymuje jego strukturę. Intonacja pokazuje główny akcent.
Aby zrozumieć wybór mówiącego, trzeba spojrzeć również poza samo zdanie:
- na wcześniejsze pytanie;
- na znany już temat;
- na możliwą alternatywę;
- na informację wymagającą poprawienia;
- na reakcję, której oczekuje mówiący.
Gramatyka buduje formę.
Kontekst nadaje jej kierunek.
Szyk wyrazów prowadzi uwagę odbiorcy.
Znaczenie zaczyna się natomiast w chwili, gdy mówiący decyduje, od czego rozpocząć wypowiedź.
Ucz się niemieckiego ze zrozumieniem
Niemiecka gramatyka staje się logiczna, gdy reguły zostają połączone z kontekstem, intencją i rzeczywistą komunikacją.
Nauka języka niemieckiego w Levitin Language School
Wszystkie języki i kierunki nauki
Language Learnings — oddział w USA
Przeczytaj w innych językach
O autorze
Tymur Levitin jest założycielem i dyrektorem Levitin Language School oraz nauczycielem języka angielskiego i niemieckiego. Od ponad 15 lat rozwija podejście, w którym gramatyka jest wyjaśniana poprzez strukturę, kontekst, sposób myślenia i rzeczywiste decyzje komunikacyjne.
© Tymur Levitin — Founder & Director, Levitin Language School
Levitin Language School | Language Learnings
levitintymur.com | languagelearnings.com
