Ile czasu potrzeba, żeby nauczyć się niemieckiego? Liczy...

„Ile czasu potrzeba, żeby nauczyć się niemieckiego?”

To jedno z najbardziej naturalnych pytań przed rozpoczęciem nauki.

Trzy miesiące?
Pół roku?
Rok?
Kilka lat?

Problem polega na tym, że każda z tych odpowiedzi może być jednocześnie prawdziwa i całkowicie bezużyteczna.

W trzy miesiące można nauczyć się wykonywać po niemiecku określony zestaw codziennych czynności komunikacyjnych.

Po roku można osiągnąć znaczną samodzielność w wielu sytuacjach.

Po kilku latach nadal można rozwijać precyzję, rejestr, język zawodowy, idiomatykę i rozumienie subtelnych intencji rozmówcy.

Nie istnieje więc jeden „czas potrzebny na niemiecki”.

Istnieje natomiast coś znacznie bardziej konkretnego:

czas potrzebny, aby określone działanie stało się możliwe po niemiecku bez ciągłej pomocy.

I właśnie od tego warto rozpocząć.

Godzina niemieckiego nie zawsze jest godziną nauki

Załóżmy, że dwie osoby poświęciły niemieckiemu po 200 godzin.

Pierwsza:

uczestniczyła w lekcjach;
regularnie próbowała odtwarzać materiał z pamięci;
mówiła;
popełniała błędy;
otrzymywała informację zwrotną;
wracała do problematycznych konstrukcji;
używała języka w zmieniających się sytuacjach.

Druga:

oglądała filmy;
czytała objaśnienia;
rozwiązywała zadania z podanymi wariantami;
zaznaczała poprawne odpowiedzi;
uczyła się list słów;
rzadko musiała samodzielnie coś powiedzieć.

Obie mogą wpisać do kalendarza:

200 godzin niemieckiego.

Ale te 200 godzin nie musiało stworzyć tej samej kompetencji.

Dlaczego?

Ponieważ kontakt z językiem i uczenie się języka nie są tym samym procesem.

Czas kontaktu, czas nauki i czas do samodzielności

Warto rozdzielić trzy pojęcia.

Czas kontaktu

To wszystkie chwile, w których niemiecki jest obecny.

Słuchamy podcastu.
Czytamy tekst.
Oglądamy film.
Mamy otwarty podręcznik.
Słuchamy nauczyciela.

Kontakt jest potrzebny.

Ale sam kontakt nie gwarantuje jeszcze, że język stanie się dostępny wtedy, gdy będziemy go potrzebować.

Czas nauki

To momenty, w których system językowy rzeczywiście się zmienia.

Zauważamy różnicę.

Odtwarzamy coś z pamięci.

Porównujemy dwa warianty.

Korygujemy błędną hipotezę.

Próbujemy ponownie.

Łączymy nową konstrukcję z już znaną.

Czas do samodzielności

To jeszcze inna miara.

Odpowiada na pytanie:

Po jakim czasie będę w stanie wykonać potrzebne mi zadanie po niemiecku bez stałej podpowiedzi?

To właśnie ta trzecia miara jest najważniejsza, jeśli pytamy, ile naprawdę trwa nauka niemieckiego.

„Nauczyć się niemieckiego” nie jest jeszcze celem

Porównajmy cztery osoby.

Pierwsza przeprowadza się do Niemiec i potrzebuje języka do codziennego życia.

Druga chce studiować na niemieckojęzycznej uczelni.

Trzecia pracuje w firmie międzynarodowej i ma uczestniczyć w spotkaniach po niemiecku.

Czwarta chce swobodnie rozmawiać z rodziną partnera.

Każda mówi:

„Chcę nauczyć się niemieckiego”.

Ale pod tym samym zdaniem ukrywają się cztery różne zestawy czynności.

Pierwsza osoba potrzebuje sprawności w sytuacjach codziennych.

Druga musi rozumieć złożone teksty, wykłady, argumentację i terminologię.

Trzecia potrzebuje języka zawodowego, szybkiego reagowania i odpowiedniego rejestru.

Czwarta może potrzebować przede wszystkim naturalnego języka mówionego, rozumienia skrótów, reakcji, humoru i społecznych niuansów.

Dlatego przed pytaniem:

„Ile miesięcy?”

powinno pojawić się pytanie:

„Do czego dokładnie niemiecki ma mi służyć?”

Ten sam język może mieć różne punkty końcowe

Wyobraźmy sobie osobę, która potrafi bez większego problemu:

zrobić zakupy;
zamówić jedzenie;
umówić wizytę;
opowiedzieć o swoim dniu;
zapytać o drogę;
prowadzić prostą rozmowę.

Dla jednego celu może to już oznaczać ogromną funkcjonalność.

Ale postawmy tę samą osobę w sytuacji, w której trzeba:

przedstawić argument;
uprzejmie zakwestionować cudze stanowisko;
zrozumieć warunek zapisany w umowie;
wyjaśnić proces techniczny;
odróżnić ostrożną sugestię od zdecydowanego sprzeciwu.

Nagle poziom samodzielności może znacznie spaść.

To nie znaczy, że wcześniejszy niemiecki był „zły”.

Zmieniło się zadanie.

Kompetencja językowa zawsze istnieje w relacji do tego, co człowiek próbuje zrobić.

Dlaczego język ojczysty i inne znane języki zmieniają tempo

Nie każdy zaczyna z tego samego miejsca, nawet jeśli wszyscy formalnie zaczynają niemiecki od zera.

Osoba znająca angielski może rozpoznawać część słownictwa i niektóre związki między formami.

Ktoś, kto wcześniej skutecznie nauczył się kilku języków obcych, zna już własne strategie uczenia się.

Inna osoba może świetnie rozumieć pojęcia gramatyczne.

Jeszcze inna po raz pierwszy świadomie spotyka się z takimi kategoriami jak przypadek, rodzaj gramatyczny czy szyk zależny od typu zdania.

Dlatego „A1 od zera” opisuje poziom niemieckiego.

Nie opisuje całego ucznia.

To, co wygląda znajomo, może pomagać — albo przeszkadzać

Dla polskiego użytkownika niektóre elementy niemieckiego mogą wydawać się mniej obce niż dla osoby wychowanej w zupełnie innym systemie językowym.

Sama idea rodzaju gramatycznego nie jest czymś egzotycznym.

Przypadki również nie są nowym pojęciem.

Zmiana formy wyrazu w zależności od jego funkcji w zdaniu jest czymś, co polski użytkownik już zna.

To może pomagać.

Ale właśnie tutaj pojawia się subtelne ryzyko.

Znajoma kategoria nie oznacza identycznego systemu.

To, że polski i niemiecki mają przypadki, nie znaczy, że organizują je w ten sam sposób.

To, że oba języki mają rodzaj gramatyczny, nie znaczy, że rzeczowniki będą miały ten sam rodzaj.

To, że pewna konstrukcja wydaje się logicznie podobna, nie znaczy, że będzie używana w tych samych sytuacjach.

Podobieństwo skraca część drogi.

Czasami jednak tworzy skrót prowadzący w złym kierunku.

Rozumiem — więc umiem?

To jedna z najdroższych pomyłek w nauce języka.

Nauczyciel pokazuje konstrukcję.

Uczeń patrzy i mówi:

„Tak, rozumiem”.

I rzeczywiście rozumie.

Następnie poprawnie wykonuje ćwiczenie.

Temat wydaje się zakończony.

Kilka dni później podczas rozmowy konstrukcja nie pojawia się ani razu.

Nie ma tu sprzeczności.

Rozumienie było prawdziwe.

Tylko że rozumienie nie było jeszcze produkcją.

Możemy wyróżnić co najmniej kilka etapów:

rozpoznanie → zrozumienie → odtworzenie → kontrolowane użycie → samodzielne przywołanie → spontaniczny wybór → przeniesienie do nowej sytuacji

Każdy kolejny etap wymaga czegoś więcej.

Dlatego zdanie:

„Już to mieliśmy”

nie oznacza automatycznie:

„Już potrafię tego używać”.

Znajomość bierna może rosnąć znacznie szybciej niż aktywna

To wyjaśnia bardzo częste doświadczenie:

„Rozumiem znacznie więcej, niż potrafię powiedzieć”.

Nie jest to dziwne.

Podczas rozumienia język dostarcza nam informacji.

Słowo jest już przed nami.

Konstrukcja jest już zbudowana.

Kontekst pomaga przewidzieć znaczenie.

Podczas mówienia sytuacja się odwraca.

To my musimy:

znaleźć słowo;
wybrać formę;
zorganizować składnię;
pamiętać o rozmówcy;
kontrolować znaczenie;
reagować w czasie rzeczywistym.

Rozpoznawanie i tworzenie wypowiedzi to różne zadania poznawcze.

Dlatego sam fakt, że coraz więcej rozumiemy, nie pozwala jeszcze dokładnie przewidzieć, kiedy zaczniemy równie swobodnie mówić.

Lekcja ma wartość wtedy, gdy zmienia późniejsze działanie

Można oceniać lekcję na wiele sposobów.

Czy była interesująca?

Czy nauczyciel dużo wyjaśnił?

Czy pojawiło się nowe słownictwo?

Czy wykonano dużo ćwiczeń?

Ale najważniejsze pytanie pojawia się później:

Co uczeń potrafi zrobić po tej lekcji, czego wcześniej nie potrafił?

Czasami odpowiedzią będzie:

„Znam nową konstrukcję”.

Ale bardziej znacząca odpowiedź może brzmieć:

„Potrafię teraz samodzielnie wybrać między dwiema konstrukcjami, które wcześniej mi się mieszały”.

Albo:

„Rozumiem, dlaczego moja wcześniejsza forma brzmiała nienaturalnie”.

Albo:

„Potrafię użyć tej samej zasady w sytuacji, której nie ćwiczyliśmy”.

Właśnie dlatego nauka języka niemieckiego powinna prowadzić nie tylko do kolejnych porcji materiału, ale do coraz większej samodzielności w podejmowaniu decyzji językowych.

Niemiecki nie jest zbiorem osobnych rozdziałów

Podręcznik musi dzielić materiał.

To praktyczne.

Jeden rozdział może dotyczyć Akkusativu.

Inny Dativu.

Jeszcze inny Perfektu, szyku zdania, czasowników modalnych albo zdań podrzędnych.

Ale człowiek nie mówi rozdziałami.

W jednej zwykłej wypowiedzi może jednocześnie potrzebować:

odpowiedniego czasownika;
właściwego czasu;
przypadku;
rodzajnika;
końcówki przymiotnika;
prawidłowej pozycji czasownika;
zaimka;
właściwego rejestru;
decyzji, co umieścić na początku zdania.

Dlatego realna trudność nie polega wyłącznie na poznaniu poszczególnych reguł.

Polega na tym, że kilka decyzji musi zacząć współpracować w czasie rzeczywistym.

Przypadków nie „kończy się” po czterech rozdziałach

Można nauczyć się:

Nominativ.
Akkusativ.
Dativ.
Genitiv.

Czy to oznacza, że temat przypadków jest zakończony?

Nie.

Przypadek jest częścią większej architektury.

Łączy się z:

funkcją rzeczownika;
rekcją czasownika;
przyimkiem;
rodzajnikiem;
przymiotnikiem;
zaimkiem;
całą grupą nominalną.

Uczeń może doskonale znać tabelę i nadal popełniać błędy w mowie.

Nie dlatego, że niczego się nie nauczył.

Problem może polegać na tym, że przy dużym obciążeniu uwagi system nie jest jeszcze wystarczająco dostępny.

To ważne rozróżnienie.

Inaczej diagnozujemy brak wiedzy.

Inaczej wiedzę, która jeszcze nie działa wystarczająco szybko.

Słownictwo również ma kilka poziomów istnienia

Ile niemieckich słów znasz?

500?

2000?

5000?

Pytanie wydaje się mierzalne.

Ale co oznacza „znać słowo”?

Możesz:

rozpoznać je podczas czytania;
zrozumieć ze słuchu;
podać polski odpowiednik;
samodzielnie je przypomnieć;
poprawnie połączyć z innymi słowami;
użyć w odpowiednim rejestrze;
wybrać właśnie to słowo spośród kilku możliwych.

To nie jest jedna umiejętność.

Słowo może być całkowicie zrozumiałe, a jednocześnie niemal niedostępne w spontanicznej wypowiedzi.

Dlatego duży słownik bierny i płynna mowa nie rozwijają się automatycznie w tym samym tempie.

Najtrudniejsze słowa nie zawsze wyglądają na trudne

Niemieckie Haus można dość łatwo połączyć z konkretnym pojęciem.

Podobnie gehen, Tisch, heute.

Znacznie ciekawsze są słowa takie jak:

doch, eben, halt, wohl.

Ich problemem nie jest koniecznie długość.

Nie chodzi też o skomplikowaną pisownię.

Trudność polega na tym, że ich funkcja zależy od:

sytuacji;
intencji;
relacji między rozmówcami;
wcześniejszego kontekstu;
tonu.

Uczeń może znać słownikowe znaczenie i nadal nie wiedzieć, dlaczego niemiecki rozmówca wybrał właśnie doch.

Na tym poziomie nauka języka przestaje być prostym przypisywaniem polskich odpowiedników niemieckim wyrazom.

Zaczyna być nauką decyzji komunikacyjnych.

Co właściwie oznacza płynność w języku niemieckim?

Płynność bywa przedstawiana jak linia mety.

Przed nią — uczysz się.

Po jej przekroczeniu — „mówisz płynnie”.

Rzeczywistość jest bardziej złożona.

Można mówić bardzo płynnie o codziennym życiu i zatrzymać się podczas rozmowy zawodowej.

Można świetnie czytać i mówić znacznie wolniej.

Można pracować po niemiecku w jednej specjalizacji i mieć problemy ze slangiem podczas nieformalnego spotkania.

Można szybko mówić, ale regularnie wybierać formy, które zmieniają zamierzony sens.

Dlatego płynność warto rozumieć funkcjonalnie:

W jakich sytuacjach mogę działać po niemiecku bez tego, aby sam język stale blokował moje działanie?

To znacznie bardziej użyteczna definicja.

Szybkość mówienia nie jest tym samym co płynność

Szybka wypowiedź może robić wrażenie.

Ale szybkość jest tylko jednym parametrem.

Jeżeli człowiek utrwala te same błędne wzorce, większa liczba powtórzeń może po prostu zwiększyć szybkość błędu.

Praktyka automatyzuje to, co praktykujemy.

Dlatego ważna jest kolejność:

rozróżnienie → poprawna decyzja → powtórzenie → automatyzacja

Nie zawsze:

powtórzenie → powtórzenie → powtórzenie

To jedna z przyczyn, dla których dobry feedback może skrócić drogę bardziej niż kolejnych kilkadziesiąt godzin przypadkowej praktyki.

Więcej lekcji nie musi oznaczać proporcjonalnie szybszej nauki

Jeżeli jedna lekcja tygodniowo daje określony efekt, trzy lekcje nie muszą dawać efektu trzy razy większego.

Dlaczego?

Ponieważ uczenie wymaga również czasu między spotkaniami.

Potrzebujemy okazji, aby:

zapomnieć część materiału;
spróbować go odzyskać;
użyć go;
zauważyć lukę;
ponownie zbudować rozwiązanie.

Jeżeli każda kolejna lekcja tylko dodaje nową informację, może powstać paradoks:

tempo programu rośnie, a samodzielność ucznia nie nadąża.

Czasami ograniczenie ilości nowego materiału przyspiesza rzeczywiste uczenie.

Regularność zmienia znaczenie tej samej liczby godzin

Porównajmy:

4 godziny jednego dnia raz w miesiącu

kilkunastoma krótszymi kontaktami rozłożonymi w czasie.

Suma może być podobna.

Proces pamięciowy — nie.

Język wymaga wielokrotnego odzyskiwania.

Za każdym razem, gdy próbujemy samodzielnie przywołać formę, tworzymy inne warunki niż wtedy, gdy tylko ponownie ją widzimy.

Dlatego przy pytaniu o czas nauki niemieckiego warto pytać nie tylko:

„Ile godzin tygodniowo?”

ale również:

„Jak te godziny są rozmieszczone i co dokładnie się w nich dzieje?”

Poziom CEFR jest mapą, nie całą podróżą

A1, A2, B1, B2, C1, C2 pomagają uporządkować opis kompetencji.

Są potrzebne.

Ale nie opisują wszystkiego.

Dwie osoby na podobnym poziomie mogą mieć inne profile.

Jedna jest bardzo mocna w czytaniu.

Druga w mówieniu.

Jedna potrzebuje dużo czasu na reakcję, ale jest precyzyjna.

Druga reaguje natychmiast, lecz upraszcza strukturę.

Jedna funkcjonuje świetnie w swojej dziedzinie zawodowej.

Druga ma szerszy język ogólny.

Dlatego odpowiedź:

„Do B2 potrzeba X godzin”

może być orientacyjna.

Nie może jednak zastąpić pytania:

„Jakiego B2 — i do czego?”

Postęp nie jest linią prostą

Na początku każdy tydzień może przynosić spektakularną zmianę.

Pierwsze zdania.

Pierwsze pytania.

Pierwszy dialog.

Pierwszy tekst zrozumiany bez tłumaczenia każdego słowa.

Później zmiany stają się mniej widoczne.

Uczeń może mieć wrażenie, że stoi w miejscu.

Tymczasem zaczyna:

szybciej wybierać formy;
wcześniej rozpoznawać błąd;
rzadziej tłumaczyć w głowie;
lepiej rozumieć intencję;
odróżniać formę możliwą od naturalnej;
łatwiej przenosić znane modele do nowych sytuacji.

To postęp.

Tylko jego jednostką nie jest już „kolejnych 100 słów”.

Plateau może oznaczać przebudowę systemu

Im więcej języka znamy, tym więcej elementów musi ze sobą współpracować.

Początkujący buduje prostą konstrukcję.

Bardziej zaawansowany użytkownik jednocześnie kontroluje:

treść;
gramatykę;
dobór słów;
rejestr;
intencję;
reakcję rozmówcy;
strukturę całej wypowiedzi.

Dlatego moment, w którym rozwój wydaje się wolniejszy, nie musi oznaczać zatrzymania.

Czasami system staje się po prostu bardziej złożony.

Czy można szybko nauczyć się niemieckiego?

Można szybko nauczyć się czegoś po niemiecku.

I to rozróżnienie jest kluczowe.

W stosunkowo krótkim czasie można zbudować umiejętność:

przedstawienia się;
zadawania podstawowych pytań;
reagowania w przewidywalnych sytuacjach;
rozumienia prostych komunikatów;
wykonywania określonych zadań zawodowych;
prowadzenia przygotowanej rozmowy.

Dlatego pytanie „jak szybko nauczyć się niemieckiego?” ma sens, jeśli dodamy:

„Jak szybko nauczyć się robić co?”

Bez tej drugiej części „szybko” jest przede wszystkim hasłem.

Z nią może stać się realnym planem.

Najkrótsza droga nie musi prowadzić przez cały podręcznik

Jeżeli ktoś potrzebuje niemieckiego do pracy, jego pierwszym priorytetem nie musi być równomierne opanowanie wszystkich możliwych tematów.

Być może najpierw potrzebuje:

przedstawiania projektu;
terminologii swojej dziedziny;
zadawania pytań;
wyjaśniania problemów;
uzgadniania terminów;
sygnalizowania niepewności;
uprzejmego sprzeciwu.

Dla innej osoby priorytety będą zupełnie inne.

To nie oznacza rezygnacji z pełniejszego rozwoju języka.

Oznacza ustalenie kolejności.

Dobra kolejność skraca drogę do użyteczności.

Język zawodowy nie zaczyna się po „skończeniu języka ogólnego”

Często wyobrażamy sobie taki model:

najpierw cały niemiecki ogólny → później niemiecki zawodowy.

Nie zawsze jest to najbardziej efektywna droga.

Jeżeli cel ucznia jest znany od początku, elementy języka zawodowego mogą pojawiać się wcześniej.

Jednocześnie profesjonalna komunikacja to nie tylko terminologia.

Obejmuje również:

sposób formułowania problemu;
typową strukturę wyjaśnienia;
precyzję;
argumentację;
konwencje konkretnej dziedziny.

Dlatego „znać niemiecki” i „potrafić pracować po niemiecku” to nie zawsze ten sam etap.

Kiedy niemiecki przestaje być przedmiotem

W pewnym momencie może wydarzyć się bardzo ważna zmiana.

Człowiek nie tylko uczy się niemieckiego.

Zaczyna uczyć się czegoś po niemiecku.

Czyta o ekonomii.

Rozwiązuje problem techniczny.

Uczy się matematyki.

Analizuje materiał z biologii.

Pracuje z dokumentacją.

Język staje się medium innego rodzaju wiedzy.

W Levitin Language School odpowiada temu architektura:

Languages → Academic Subjects → Language + Subject.

Pierwsza warstwa to język.

Druga — wiedza przedmiotowa.

Trzecia powstaje wtedy, gdy język zaczyna działać jako narzędzie dostępu do tej wiedzy.

To również zmienia odpowiedź na pytanie o czas.

Najlepszy test postępu: zmień sytuację

Uczeń poprawnie wykonuje ćwiczenie.

Dobrze.

Teraz zmieńmy temat.

Zmieńmy rozmówcę.

Usuńmy podpowiedź.

Zmieńmy jedno założenie.

Zadajmy pytanie w inny sposób.

Jeżeli zdolność nadal działa, pojawia się transfer.

A transfer jest jednym z najlepszych dowodów, że uczenie nie było tylko zapamiętaniem konkretnej odpowiedzi.

Prawdziwa kompetencja przeżywa zmianę warunków.

Nauczyciel powinien stopniowo oddawać uczniowi kontrolę

Na początku nauczyciel może być potrzebny niemal przy każdej decyzji.

Później powinien być potrzebny coraz rzadziej.

Najpierw uczeń pyta:

„Jak mam to powiedzieć?”

Później:

„Czy lepiej powiedzieć A czy B?”

Jeszcze później sam wybiera A, a następnie potrafi wyjaśnić, dlaczego w tej sytuacji A działa lepiej niż B.

To ważna zmiana.

Celem dobrego procesu nie jest stworzenie ucznia, który zawsze potrzebuje kolejnej podpowiedzi.

Celem jest stopniowe przekazywanie odpowiedzialności za język samemu użytkownikowi.

Dlatego indywidualna nauka niemieckiego powinna ostatecznie prowadzić do sytuacji, w której coraz więcej decyzji językowych należy do ucznia, a nie do nauczyciela.

Co najczęściej niepotrzebnie wydłuża naukę?

Ciągłe dodawanie nowego materiału

Więcej nie zawsze oznacza szybciej.

Jeżeli stare elementy nie stają się dostępne, nowa wiedza zwiększa przede wszystkim liczbę rzeczy „kiedyś przerobionych”.

Nauka bez odtwarzania

Ponowne czytanie daje poczucie znajomości.

Samodzielne przypominanie pokazuje rzeczywisty stan wiedzy.

Ćwiczenie tylko w przewidywalnym formacie

Uczeń może nauczyć się zadania zamiast języka.

Brak diagnozy

Nie każda pomyłka wymaga tej samej reakcji.

Bez diagnozy można tygodniami pracować nad problemem, który nie jest głównym ograniczeniem.

Cel oderwany od życia

Jeżeli uczeń potrzebuje niemieckiego do konkretnego zadania, ale program prawie go nie ćwiczy, czas nauki rośnie bez proporcjonalnego wzrostu użyteczności.

Jak realnie oszacować własny czas?

Nie zaczynaj od liczby miesięcy.

Zacznij od zdania:

Chcę być w stanie samodzielnie…

I zakończ je konkretną czynnością.

Na przykład:

prowadzić codzienną rozmowę;
załatwić sprawę w urzędzie;
uczestniczyć w spotkaniu zawodowym;
rozmawiać z klientem;
czytać teksty specjalistyczne;
studiować po niemiecku;
rozumieć nieformalną rozmowę kilku osób;
argumentować własne stanowisko.

Następnie sprawdź:

Co już potrafisz?
Gdzie potrzebujesz podpowiedzi?
Co rozumiesz, ale jeszcze tego nie używasz?
Co działa tylko w przygotowanym ćwiczeniu?
Co potrafisz przenieść do nowej sytuacji?
Jaka szybkość reakcji jest potrzebna?
Jaka dokładność jest naprawdę konieczna?

Dopiero teraz pytanie o czas staje się diagnostyczne.

Zamiast jednej mety — kilka etapów funkcjonalnych

Można myśleć o rozwoju niemieckiego jako o przechodzeniu przez kolejne rodzaje samodzielności.

Etap 1 — działanie według znanego scenariusza

Potrafisz poradzić sobie, jeśli sytuacja jest przewidywalna.

Etap 2 — kontrolowana interakcja

Potrafisz reagować, ale nadal potrzebujesz czasu i stosunkowo znanego kontekstu.

Etap 3 — niezależna komunikacja

Nie musisz przygotowywać każdej wypowiedzi z wyprzedzeniem.

Etap 4 — transfer

Potrafisz użyć znanych zasobów w sytuacji, której wcześniej nie ćwiczyłeś.

Etap 5 — działanie w określonej dziedzinie

Niemiecki zaczyna obsługiwać pracę, studia albo inną specjalistyczną aktywność.

Takie etapy mówią o rozwoju więcej niż jedno ogólne zdanie:

„Uczę się niemieckiego od dwóch lat”.

Dwa lata mogą oznaczać bardzo różne rzeczy

To ostatnie rozróżnienie jest szczególnie ważne.

„Uczę się od dwóch lat” nie mówi:

jak często;
jak długo;
jak aktywnie;
z jakim celem;
z jakim feedbackiem;
ile było realnego użycia;
czy nauka była regularna;
czy obecne umiejętności przenoszą się do nowych sytuacji.

Kalendarz mierzy czas, który minął.

Nie mierzy automatycznie zmiany kompetencji.

Ile więc naprawdę potrzeba czasu?

Tyle, ile potrzeba, aby niemiecki wymagany przez twój cel stał się wystarczająco samodzielny, szybki i przenośny.

Dla ograniczonego celu praktycznego może to nastąpić stosunkowo szybko.

Dla szerokiej samodzielności komunikacyjnej potrzeba więcej czasu.

Dla studiów lub pracy zawodowej dochodzą kolejne wymagania.

Dla subtelnej kontroli rejestru, stylu, pragmatyki i kulturowych znaczeń rozwój może trwać przez wiele lat.

Ale nie oznacza to, że przez wszystkie te lata człowiek „jeszcze nie zna niemieckiego”.

Język staje się użyteczny stopniowo.

Najpierw pozwala zrobić jedną rzecz.

Potem dziesięć.

Później pozwala reagować na sytuacje, których wcześniej nie przewidzieliśmy.

W końcu przestajemy pytać o każde zdanie:

„Jak powiedzieć to po niemiecku?”

i coraz częściej zaczynamy pytać:

„Jak najlepiej powiedzieć to właśnie teraz?”

To bardzo ważna granica.

Nie między „brakiem języka” a „znajomością języka”.

Między zależnością a decyzją.

I właśnie dlatego najlepszą odpowiedzią na pytanie:

„Ile czasu potrzeba, żeby nauczyć się niemieckiego?”

nie jest jedna liczba.

Lepsze pytanie brzmi:

„Ile czasu potrzeba, żeby niemiecki zaczął robić dla mnie to, czego od niego potrzebuję — bez ciągłej pomocy?”

Wtedy czas przestaje być marketingową obietnicą.

Staje się częścią realnego planu nauki.

Nauka niemieckiego w Levitin Language School

Levitin Language School rozwija naukę w trzech połączonych warstwach:

Languages — Academic Subjects — Language + Subject.

Niemiecki może więc być samodzielnym przedmiotem nauki, językiem codziennej komunikacji, narzędziem pracy albo językiem, przez który uczeń zaczyna funkcjonować w określonej dziedzinie wiedzy.

Jeżeli celem jest rozwój właśnie języka niemieckiego, można rozpocząć od strony nauki języka niemieckiego w Levitin Language School.

Pełna międzynarodowa struktura szkoły znajduje się na stronie Levitin Language School.

Autor

Tymur Lewitin
Założyciel i dyrektor Levitin Language School oraz Language Learnings
Nauczyciel języków, certyfikowany tłumacz i autor

Languages • Academic Subjects • Language + Subject